ساختار انتقال در درجه اول شامل اجزای کلیدی زیر است:
1. ورودی و خروجی شفت
شفت ورودی: نیروی موتور را به گیربکس منتقل می کند.
شفت خروجی: قدرت را از گیربکس به چرخ های محرک یا جعبه انتقال منتقل می کند و در نتیجه خودرو را به حرکت در می آورد.
2. مکانیسم انتقال
مجموعه دنده: این شامل چرخ دنده شفت ورودی، چرخ دنده شفت خروجی و سایر دنده های تعویض است. ترکیب این دنده ها باعث ایجاد نسبت های مختلف دنده و تغییرات سرعت می شود.
انتقال دنده سیاره ای: برخی از گیربکس های اتوماتیک از مکانیزم دنده سیاره ای برای انتقال استفاده می کنند. این مکانیسم شامل یک چرخ دنده خورشیدی، چرخ دنده های سیاره ای، یک حامل سیاره ای و یک چرخ دنده حلقه ای است که امکان تعویض پیچیده و دقیق را فراهم می کند.
3. سیستم کنترل
شاخک تعویض دنده و کلاچ: دوشاخه تعویض دنده حرکت پدل دنده یا کلاچ را کنترل می کند و امکان تعویض بین دنده ها را فراهم می کند. کلاچ موتور و پیشرانه را قطع یا وصل می کند و از تعویض دنده ها مطمئن می شود.
سیستم های کنترل هیدرولیک و الکترونیکی: سیستم کنترل هیدرولیک نیروی هیدرولیک را برای گیربکس فراهم می کند و حرکت کلاچ و دوشاخه تعویض دنده را کنترل می کند. سیستم کنترل الکترونیکی عملکرد سیستم هیدرولیک را بر اساس وضعیت عملکرد موتور و ورودی راننده کنترل می کند و امکان تعویض هوشمند دنده را فراهم می کند.
4. سایر اجزای کمکی
پوشش: از تمام اجزای انتقال پشتیبانی می کند و آب بندی را فراهم می کند.
فیلتر روغن: ناخالصی های روغن روان کننده ورودی به گیربکس را فیلتر می کند و از اجزای داخلی انتقال محافظت می کند.
سیستم روانکاری: روانکاری قطعات متحرک داخل گیربکس را فراهم می کند و باعث کاهش سایش و خنک کننده می شود.
